Flat hunting II

• Τα σχόλια όσων έχουν δει το σπίτι όπου μένω αυτή τη στιγμή,
• το γεγονός ότι πλέον έχω αρχίσει να βγαίνω τα αρκετά βράδια και ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς μέχρι εδώ πάνω που μένω (τόσο με το ποδήλατο όσο και με το nitbus που κάνει καμιά ώρα)
• το γεγονός ότι πλέον θέλω να βρω καλούς συγκατοίκους με τους οποίους θα μπορώ να πω καμιά κουβέντα πέρα από “¡Hola!, ¿qué tal?” (και για να εξασκώ τα ισπανικά μου και απλά έτσι για παρέα)
• και εσχάτως η περίφημη ιδέα που είχε ο αδερφός του συγκάτοικού μου να βάλει τα απομεινάρια της paella που έφτιαξε στο ψυγείο έτσι απλά σε ένα πιάτο ανοιχτό, με αποτέλεσμα να τρέξουν παντού λάδια και να βρωμάει όλο το ψυγείο και όλα τα πράγματα χαλασμένα θαλασσινά (ναι, το δοκίμασα το κόλπο με το γάλα αλλά δεν έκανε μεγάλη διαφορά)

με ανάγκασαν να βγω στους δρόμους εκ νέου, προς αναζήτηση νέας στέγης.

Αυτήν τη φορά όμως είπα να ακολουθήσω συνοπτικές διαδικασίες:

Τρίτη βράδυ έψαξα αγγελίες και έστειλα email. Το οποίο email βέβαια ήταν 4-5 σειρές αλλά μου πήρε κάπου 2 ώρες να το γράψω. Και τελικά είχε και λάθη – μπόλικα… Ένας τύπος μου την είπε κιολας, με διόρθωσε, αλλά εντάξει με καλό τρόπο.

Τετάρτη πρωί όσο ήμουνα στη δουλειά κανόνισα τα ραντεβού μέσω email και τηλεφώνου. Ναι, μίλησα και στο τηλέφωνο ισπανικά – το απέφευγα βέβαια όταν μπορούσα να επικοινωνήσω με email, αλλά πάλι είναι μια κάποια πρόοδος από το προηγούμενο flat hunting, στο οποίο κοιτούσα μόνο αγγελίες που ήταν στα αγγλικά, και όταν έπερνα τηλέφωνα η πρώτη φράση που έλεγα ήταν “¡Hola!, ¿hablas inglés?” (βασικά αυτόν τον χαιρετισμό τον χρησιμοποιούσα για μεγάλο διάστημα, όχι μόνο στο τηλέφωνο…)

Τετάρτη απόγευμα πήρα το ποδήλατο και βγήκα για να δω σπίτια. Μέσα σε 2.5 ώρες είδα 4 σπίτια. Έψαχνα μόνο στην περιοχή της Gracia, η οποία κατά γενική ομολογία είναι η καλύτερη ίσως περιοχή της Βαρκελώνης για να μένεις. Αυτήν τη φορά κοιτούσα περισσότερο τους συγκατοίκους, αλλά και την κατάσταση του σπιτιού (πχ σχεδόν απαραίτητο κριτήριο ήταν να έχει παρκέ).  Το 2ο από αυτά τα σπίτια μου άρεσε αρκετά και ειδικά οι συγκάτοικοι. Πολλοί βέβαια, σύνολο 5 άτομα, αλλά φαντάστηκα ότι θα έχει πλάκα. Είχα σχεδόν πάρει την απόφασή μου να κλείσω αυτό το σπίτι αλλά είπα να μην βιαστώ τόσο, οπότε έκανα μια προσπάθεια να κλείσω κανένα ραντεβού και την Πέμπτη. Μου κάθισε μόνο ένα τελευταία στιγμή, πήγα, δεν έλεγε πολλά (μια ξινή γκόμενα από Βαλένθια, ακριβό χωρίς να το αξίζει πέρα από την τοποθεσία και ζητούσαν μεγάλη εγγύηση – 660€ – αν και στην ουσία όταν έφτασα στην οικοδομή και είδα την επιγραφή στο μαγαζί από κάτω: cerrajero το θεώρησα σημαδιακό και πίστευα θα ήταν καλό, αλλά μπα…). 

Οπότε Πέμπτη βράδυ είχα κλείσει δωμάτιο.

Άντε να δούμε τι φρούτα θα βγουν τελικά οι συγκάτοικοι…