Παιχνιδάκι Ι

Είπα search engines και θυμήθηκα….

Ας παίξουμε ένα παιχνιδάκι. Πάμε στο google και βάζουμε στο κουτάκι 2 λέξεις. Ο σκοπός είναι να πετύχουμε έναν συνδυασμό λέξεων που βγάζει το μικρότερο αριθμό αποτελεσμάτων. (Για τους τεχνοφοβικούς φίλους μου να πω ότι αυτό το εμφανίζει πάνω δεξιά).

Ας το παίξουμε στα ελληνικά για αρχή που είναι και πιο εύκολο…

Το ρεκόρ μου προς το παρόν είναι 5 αποτελέσματα με τις λέξεις “μπριζόλα” και “ζαχαριέρα”.

(Το κακό είναι ότι σε λίγες μέρες, θα βγάζει 6 αποτελέσματα γιατί θα βρίσκει και αυτό το blog…)

Επίσης μπορεί κάποιος να μου πει γιατί το “κοάλα” έχει περισσότερη σχέση με τη “μπριζόλα” (κατά gοοgle πάντα – 38 αποτελέσματα) από ότι η “ζαχαριέρα”????

Sí que hablo español

(bueno, un poco…)

Αλλά πάντως ήθελα να πω ότι την προηγούμενη βδομάδα ήταν η πρώτη φορά που βγήκαμε μετά τα ισπανικά και μιλούσαμε όλοι μόνο στα ισπανικά. (Εντάξει, να πω την αμαρτία μου εγώ χρειάστηκε 2 φορές να κταφύγω στα αγγλικά, αλλά το προσπερνάμε…)

Βέβαια ήταν λίγο “βγαίνουμε για μια μπύρα-express”, του στυλ να πιω εγώ μια caña των 300ml και να μην προλάβω καν να σκεφτώ “άντε, θα πάρουμε άλλη;”.

---

Soundtrack for this post: The Fray – Hips don’t lie (Shakira cover)

1.68

Αυτός είναι νομίζω, μετά από πρόχειρους υπολογισμούς, ο μέσος όρος των φορών που ζητάω από τους συνομηλιτές μου να επαναλάβουν αυτό που μου έχουν πει στα ισπανικά…

Το “¿Como?” έχει ξεπεράσει πλέον σε συχνότητα το “No hablo español” και το “¿Hablas inglés?” σε συνδυασμό.

Νομίζω το ρεκόρ μου είναι 4 φορές, σε ένα μπαρ που ήρθε ένας τύπος και με ρωτούσε κάτι, οπότε στο τέλος απήυδησε ο άνθρωπος και μου το είπε στα αγγλικά από μόνος του… (Τελικά ήθελε να μάθει αν αυτό που κάπνιζα ήταν “marijuana”…)

Mis vacaciones

Θα ήθελα να ενημερώσω στο σημείο αυτό τους πιστούς αναγνώστες μου ότι θα έχουν την τιμή να με υποδεχτούν στην φτωχή Ελλαδίτσα στις 4 του Σεπτέμβρη. Η αφεντιά μου θα μείνει εκεί μέχρι και τις 16 του μηνός.

¡Hasta la vista!

Funny words II: Το μπάνιο της Μαρίας

Συνεχίζοντας τη συλλογή άχρηστων γνώσεων, έμαθα πώς λέγεται στα ισπανικά το “μπεν μαρί”: “baño maria”….

(Btw this is the first post from my new flat!!! yeah!!)

Funny words

Υπάρχουν μερικές λέξεις που μου φαίνονται αρκετά αστείες στα ισπανικά. Αρχίζω με το “canguro” (κανγούρο) που το είχα ακούσει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν εδέησα να ανοίξω λεξικό να το ψάξω. Σήμερα το συναντήσαμε στο μάθημα, οπότε επιτέλους έμαθα: είναι η baby-sitter!! Μόνο στην Ισπανία βέβαια. Στη Λατινοαμέρικα είναι “niñera”, που ακούγεται πιο λογικό. Στα ελληνικά αλήθεια υπάρχει λέξη?

Μετά περνάμε στις “burbujas” (μπουρμπούχας) που είναι η λέξη για τις μπουρμπουλήθρες. (Καλά οκ, όχι ότι η ελληνική λέξη είναι καλύτερη…) Βασικά τώρα που το σκέφτομαι πώς στο διάολο γίνεται να ξέρω πώς λέγονται οι μπουρμπουλήθρες και να μην μπορώ να πω δυο βασικά πράγματα??

Και τέλος μου αρέσουν πολύ οι λέξεις “mariconada” (μαρικονάδα) και “marica” (μαρίκα). Ο gay, προσβλητικά λέγεται “maricón” (μαρικόν). Mariconada, λοιπόν, είναι μια πράξη ή συμπεριφορά που αρμόζει σε έναν gay. “Eso es una mariconada…“. Αν και χρησιμοποιείται λίγο πιο χαλαρά από ότι έχω καταλάβει, κάπως σαν “φλωριά“. Η λέξη marica είναι ακόμα πιο προσβλητική και απλά το θεωρώ πολύ ταιριαστό να φωνάζεις κάποιον “Μαρίκα” αν είναι μες στο φτερό και το πούπουλο…

400 euros

Ο καλός μας ο πρωθυπουργός, ο Zapatero, κάνει δώρο σε όλους τους εργαζόμενους στην Ισπανία 400 ευρώ. Από ό,τι μαθαίνω το είχε υποσχεθεί στην προεκλογική του καμπάνια, το οποίο από τη μια δεν μου ακούγεται πολύ ηθικό και πλησιάζει τα όρια της δωροδοκίας, αλλά από την άλλη δεν με χαλάει και καθόλου… (όχι τίποτα βγαίνουν και τα καλοκαιρινά εισιτήρια για Ελλάδα).

Το πρώτο μισό μας δόθηκε στο μισθό του Ιουνίου (ναι ευτυχώς με πιάνει και εμένα αυτό παρότι είμαι καινούριος εδώ) και το υπόλοιπο θα μας το δίνουν κάθε μήνα μέχρι το τέλος του έτους σε 6 δόσεις.

Παρεπιμπτόντως, είμαι ο μόνος που νομίζει ότι τα 200 ευρώ είναι περισσότερα από 6×33.3? Anyway, ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τα μαθηματικά…

Flat hunting II

• Τα σχόλια όσων έχουν δει το σπίτι όπου μένω αυτή τη στιγμή,
• το γεγονός ότι πλέον έχω αρχίσει να βγαίνω τα αρκετά βράδια και ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς μέχρι εδώ πάνω που μένω (τόσο με το ποδήλατο όσο και με το nitbus που κάνει καμιά ώρα)
• το γεγονός ότι πλέον θέλω να βρω καλούς συγκατοίκους με τους οποίους θα μπορώ να πω καμιά κουβέντα πέρα από “¡Hola!, ¿qué tal?” (και για να εξασκώ τα ισπανικά μου και απλά έτσι για παρέα)
• και εσχάτως η περίφημη ιδέα που είχε ο αδερφός του συγκάτοικού μου να βάλει τα απομεινάρια της paella που έφτιαξε στο ψυγείο έτσι απλά σε ένα πιάτο ανοιχτό, με αποτέλεσμα να τρέξουν παντού λάδια και να βρωμάει όλο το ψυγείο και όλα τα πράγματα χαλασμένα θαλασσινά (ναι, το δοκίμασα το κόλπο με το γάλα αλλά δεν έκανε μεγάλη διαφορά)

με ανάγκασαν να βγω στους δρόμους εκ νέου, προς αναζήτηση νέας στέγης.

Αυτήν τη φορά όμως είπα να ακολουθήσω συνοπτικές διαδικασίες:

Τρίτη βράδυ έψαξα αγγελίες και έστειλα email. Το οποίο email βέβαια ήταν 4-5 σειρές αλλά μου πήρε κάπου 2 ώρες να το γράψω. Και τελικά είχε και λάθη – μπόλικα… Ένας τύπος μου την είπε κιολας, με διόρθωσε, αλλά εντάξει με καλό τρόπο.

Τετάρτη πρωί όσο ήμουνα στη δουλειά κανόνισα τα ραντεβού μέσω email και τηλεφώνου. Ναι, μίλησα και στο τηλέφωνο ισπανικά – το απέφευγα βέβαια όταν μπορούσα να επικοινωνήσω με email, αλλά πάλι είναι μια κάποια πρόοδος από το προηγούμενο flat hunting, στο οποίο κοιτούσα μόνο αγγελίες που ήταν στα αγγλικά, και όταν έπερνα τηλέφωνα η πρώτη φράση που έλεγα ήταν “¡Hola!, ¿hablas inglés?” (βασικά αυτόν τον χαιρετισμό τον χρησιμοποιούσα για μεγάλο διάστημα, όχι μόνο στο τηλέφωνο…)

Τετάρτη απόγευμα πήρα το ποδήλατο και βγήκα για να δω σπίτια. Μέσα σε 2.5 ώρες είδα 4 σπίτια. Έψαχνα μόνο στην περιοχή της Gracia, η οποία κατά γενική ομολογία είναι η καλύτερη ίσως περιοχή της Βαρκελώνης για να μένεις. Αυτήν τη φορά κοιτούσα περισσότερο τους συγκατοίκους, αλλά και την κατάσταση του σπιτιού (πχ σχεδόν απαραίτητο κριτήριο ήταν να έχει παρκέ).  Το 2ο από αυτά τα σπίτια μου άρεσε αρκετά και ειδικά οι συγκάτοικοι. Πολλοί βέβαια, σύνολο 5 άτομα, αλλά φαντάστηκα ότι θα έχει πλάκα. Είχα σχεδόν πάρει την απόφασή μου να κλείσω αυτό το σπίτι αλλά είπα να μην βιαστώ τόσο, οπότε έκανα μια προσπάθεια να κλείσω κανένα ραντεβού και την Πέμπτη. Μου κάθισε μόνο ένα τελευταία στιγμή, πήγα, δεν έλεγε πολλά (μια ξινή γκόμενα από Βαλένθια, ακριβό χωρίς να το αξίζει πέρα από την τοποθεσία και ζητούσαν μεγάλη εγγύηση – 660€ – αν και στην ουσία όταν έφτασα στην οικοδομή και είδα την επιγραφή στο μαγαζί από κάτω: cerrajero το θεώρησα σημαδιακό και πίστευα θα ήταν καλό, αλλά μπα…). 

Οπότε Πέμπτη βράδυ είχα κλείσει δωμάτιο.

Άντε να δούμε τι φρούτα θα βγουν τελικά οι συγκάτοικοι… 

Ξύπνα, μεγάλε!

Οι περισσότεροι αναγνώστες αυτού εδώ του ταπεινού blog γνωρίζουν την ιδιαίτερη σχέση που έχω με το αλκοόλ. Οι αντοχές μου στο ποτό νομίζω είναι σε καλά επίπεδα, αλλά ένα πράγμα που δεν μπορώ είναι τα μακρά sessions αλκοολοποσίας. Μπορώ να βγω το βράδυ, να πιω πολύ και να γυρίσω σπιτάκι μου, νακοιμηθώ και την άλλη μέρα να είμαι περδίκι… Αν όμως αρχίσω να πίνω από νωρίς το απόγευμα, πάει καταστράφηκα…

Κάτι τέτοιο έγινε το περασμένο Σάββατο λοιπόν… Γυρίσαμε με τους φίλους μου από την εκδρομούλα στο Montserrat κατά τις 7 και πήγαμε σε ένα μπαράκι στην Barceloneta. Όλοι πήραν κοκτέιλ (πολύ πέραση το mojito) οπότε εγώ πήρα μαργαρίτα (ικανοποιητική πόσότητα και αρκετά δυνατή). Το μαγαζί έκλεισε πολύ νωρίς, αλλά εγώ είχα ήδη προλάβει να πιω 3.

Καταλήξαμε στους δρόμους να ψάχνουμε ένα άλλο μέρος να πάμε και εγώ ήμουν ιδιαίτερα ευδιάθετος και έκανα μαλακίες στο δρόμο… Ένιγουεη, πήγαμε σε ένα άλλο μαγαζί ήπια κι εκεί κάτι μπύρες και βγήκα τελείως νοκ-άουτ, οπότε είπα να πάρω το μετρό να πάω σπίτι.

Μετά από μια σύντομη μάχη με το μηχάνημα στο σταθμό του μετρό που δεν μου έδινε τα μαλτίζερς μου, μπήκα στο μετρό, βρήκα θέση και κάθισα.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ένας τύπος να σκουντάει και να μου λέει “¿A donde vas? Esta es la ultima.”. Να σημειώσω εδώ ότι εντυπωσιάζομαι τώρα που το σκέφτομαι από την ικανότητά μου να καταλάβω ισπανικά εκείνη τη στιγμή. Κι όχι μόνο αυτό, του απάντησα κιόλας (οκ, όχι τίποτα σπουδαίο, του ‘πα μόνο το όνομα της στάσης που έπρεπε να κατέβω).

Ευτυχώς στην περίπτωσή μου ήταν μόνο μια στάση διαφορά, άλλα πάντα σκέφτομαι όταν βλέπω κάποιον να κοιμάται στο λεωφορείο ή στο μετρό, πόσο εύκολο είναι να χάσει τη στάση του… Και για αυτό καμιά φορά κάνω ότι τους σκουντάω καταλάθος περιοδικά, για να μην ξεχαστούν τελείως…

Eurovision 2008

Εγώ πάντως ψηφίζω Αζερμπαϊτζαν και Βοσνία-Ερζεγοβίνη…

---

---