Ξύπνα, μεγάλε!

Οι περισσότεροι αναγνώστες αυτού εδώ του ταπεινού blog γνωρίζουν την ιδιαίτερη σχέση που έχω με το αλκοόλ. Οι αντοχές μου στο ποτό νομίζω είναι σε καλά επίπεδα, αλλά ένα πράγμα που δεν μπορώ είναι τα μακρά sessions αλκοολοποσίας. Μπορώ να βγω το βράδυ, να πιω πολύ και να γυρίσω σπιτάκι μου, νακοιμηθώ και την άλλη μέρα να είμαι περδίκι… Αν όμως αρχίσω να πίνω από νωρίς το απόγευμα, πάει καταστράφηκα…

Κάτι τέτοιο έγινε το περασμένο Σάββατο λοιπόν… Γυρίσαμε με τους φίλους μου από την εκδρομούλα στο Montserrat κατά τις 7 και πήγαμε σε ένα μπαράκι στην Barceloneta. Όλοι πήραν κοκτέιλ (πολύ πέραση το mojito) οπότε εγώ πήρα μαργαρίτα (ικανοποιητική πόσότητα και αρκετά δυνατή). Το μαγαζί έκλεισε πολύ νωρίς, αλλά εγώ είχα ήδη προλάβει να πιω 3.

Καταλήξαμε στους δρόμους να ψάχνουμε ένα άλλο μέρος να πάμε και εγώ ήμουν ιδιαίτερα ευδιάθετος και έκανα μαλακίες στο δρόμο… Ένιγουεη, πήγαμε σε ένα άλλο μαγαζί ήπια κι εκεί κάτι μπύρες και βγήκα τελείως νοκ-άουτ, οπότε είπα να πάρω το μετρό να πάω σπίτι.

Μετά από μια σύντομη μάχη με το μηχάνημα στο σταθμό του μετρό που δεν μου έδινε τα μαλτίζερς μου, μπήκα στο μετρό, βρήκα θέση και κάθισα.

Το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ένας τύπος να σκουντάει και να μου λέει “¿A donde vas? Esta es la ultima.”. Να σημειώσω εδώ ότι εντυπωσιάζομαι τώρα που το σκέφτομαι από την ικανότητά μου να καταλάβω ισπανικά εκείνη τη στιγμή. Κι όχι μόνο αυτό, του απάντησα κιόλας (οκ, όχι τίποτα σπουδαίο, του ‘πα μόνο το όνομα της στάσης που έπρεπε να κατέβω).

Ευτυχώς στην περίπτωσή μου ήταν μόνο μια στάση διαφορά, άλλα πάντα σκέφτομαι όταν βλέπω κάποιον να κοιμάται στο λεωφορείο ή στο μετρό, πόσο εύκολο είναι να χάσει τη στάση του… Και για αυτό καμιά φορά κάνω ότι τους σκουντάω καταλάθος περιοδικά, για να μην ξεχαστούν τελείως…

Θέλω μπουγάτσα

Σκατά… Βγαίνεις από το κλαμπ στις 6 η ώρα ξυδιασμένος και δεν υπάρχει ούτε ένα μέρος ανοιχτό να αγοράσεις κάτι να φας…

Και όχι τίποτα άλλο… Καταλήγω να περπατάω στο δρόμο ξυδιασμένος όπως είπα, πεινασμένος και να βρέχει λες και η κωλοσκωτία με το βρωμόκαιρό της ακόμα με κυνηγάει….

Αυτά είχα να πω… Τελειώνω το πρόχειρο σάντουιτς που έφτιαξα για να αντικαταστήσω τη μπουγάτσα (με τυρί φυσικά) που ονειρευόμουν και την πέφτω.

Hasta luego…

Ο άλλος μου εαυτός

Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν άνοιξα το Gmail μου και είδα το εξής mail:

Eurovision 2008

Εγώ πάντως ψηφίζω Αζερμπαϊτζαν και Βοσνία-Ερζεγοβίνη…

---

---

I don’t espeak espanish

(Update on the bottom of the post…)

One of the things I enjoy doing is observing how the Spaniards speak English and some little mistakes they tend to do.

One of the common mistakes they do is using the words ‘lunch’ and ‘dinner’ as a verb: “Do you want to lunch now?”. This is because in spanish the nouns ‘comida‘ and ‘cena derive from the respective verbs ‘comer’ and ‘cenar’, whereas in english you have to say “to have lunch/dinner”.

Another one is the use of the word ‘couple’ to refer to the other member of the couple… In spanish, a couple (ie a group of two people) is a ‘pareja’, but you can also use the same word to refer to your boy/girl-friend: “ayer salí con mi pareja”. So you can hear a native spanish speaking person say: “yesterday I went out with my couple”.

But the one I like the most is this one: it is practically impossible for spaniards to pronounce a word that starts with s + a consonant; they just need to add a vowel in the beginning of the word. For example, they won’t ask you “do you speak english”; instead they will say “do you (e)speak english?”.

And what makes this more interesting is the fact that this thing is not actually a difficulty they have while trying to speak english, but it is built into their language… All the words that are common in english and spanish and in their english form start in s+consonant, in spanish they have an e added right in the beginning. There are many examples: student-estudiante, stress-estres, style-estilo, stupid-estupido, scotland-escocia.

Update: OK, a couple of days ago I heard the best one on the tv: Esteven Espielberg. Btw, really, who said that we needed another Indiana Jones movie, with a 60yo Indy??

Sant Jordi’s day

Last Wednesday it was Sant Jordi’s day here. Sant Jordi is the patron saint of Catalunya, so it was quite a big thing over here… And apparently, Jordi is the Catalan equivalent for George, and not for Jordan (which seemed more likely to me).

So they’ve got this tradition here: boys have to buy girls a rose and girls buy them back a book. This tradition started with only the roses part: Sant Jordi supposedly killed a dragon, and the blood spilt by the dragon turned into a flower which Sant Jordi gave to the princess (and they lived happily everafter…). The book twist was added later by a clever book salesman, who found a way to expand the festivity of this day, taking advantage of the death of Shakespear and Cervantes that happened on the same date. This whole thing grew up so much, that April 23rd is celebrated as the World Book and Copyright(!) Day. This day is so important in Catalunya, that it is estimated that 50% of the yearly book sales take place around Sant Jordi’s day…

More info: Saint George’s Day on Wikipedia.

So this is a really nice day to be around. It is not a public holiday, but things are pretty loose (this is Spain after all…). There is a very nice atmosphere in the city. People are walking around holding flowers, both men and women: women who have just received one from their other half, and men who are just in the process of delivering one. There are stands of people selling roses in practically every corner of the city. And closer to the city centre (especially in Las Ramblas) there are lots of book-stands.

After work (actually they let me go before the normal time… and despite the fact that I had arrived at work 1 hour late…) I went for a walk in the city centre. I was walking around Las Ramblas when I noticed lots of peoples walking up and down a narrow road. (In the picture below ou can also notice one of the stands I’ve been talking aboutm with the roses laid down over the flag of Catalunya).

I followed the crowd and I reached a square, where there was a band playing some traditional Catalan music and lots of people dancing a traditional dance.

Random thoughts on the video above:
1) Everybody was leaving their coats and bags in the center of the circle (a pile of them is clearly visible on the video). I don’t know if this symbolizes anything, or if they just put uit there because they just had to put it somewhere…
2) Yeah I know, the moves don’t seem to be in accordance with the music… not at all…

On my way back to Las Ramblas I encountered a group of independistas who saw an opportunity in this day, to demonstrate their demands for the independence of Catalunya….

Independientemente

One word I will never be able to say in spanish is the word for ‘regardless/irrespective’: independientemente. It is just impossible, especially if I try to distinguish the soft ‘d’ sound and the harder ‘nt’ sound…

And to make thing worse, this word is always followed by the preposition ‘de‘ – like there weren’t enough ‘d’s or ‘e’s already…

---

Soundtrack for this post: Los Bravos – Independientemente

Πλανόδιοι πωλητές

Έχω γράψει για τους Πακιστανούς που πουλάνε μπύρες τα βράδυα στις πλατείες. Σήμερα που πήγα στην παραλία για ηλιοθεραπεία είδα ότι έχει και εκεί μπόλικους που τριγυρνάνε με το ψυγειάκι στο ένα χέρι και 2-3 σακούλες πατατάκια στο άλλο (όχι, δεν πουλάνε λουκουμάδες…).

Το κουφό της υπόθεσης είναι ότι έχει και κάτι κυριούλες οι οποίες προσφέρουν υπηρεσίες μασάζ. Τις φωνάζεις και συνεχίζεις εσύ να λιάζεσαι και αυτές σκαρφαλώνουν πάνω σου και αρχίζουν να τρίβουν. Στο ίδιο πνεύμα, κυκλοφορούν και τύπο που κάνουν henna tatoos, και στο κάνουν επιτόπου, εκεί που ξαπλώνεις.

Πίσω στην πόλη τώρα… Δεν ξέρω αν υπήρχαν τόσο καιρό και δεν τους πρόσεχα ή αν τώρα άρχισαν να βγαίνουν, αλλά anyway, υπάρχουν πολλοί αφρικανοί που πουλάνε τσάντες, γυαλιά και δεν ξέρω τι άλλο στους δρόμους. Την πρώτη φορά που τους είδα μου έκανε πολύ εντύπωση ότι όλοι τα είχαν αραδιασμένα κάτω, πάνω σε μια κουρελού, και κάθονταν από πάνω κρατώντας κάτι σκοινιά. Η πρώτη μου ηλίθια σκέψη ήταν: “Καλά, λέω, αυτός τι κάνει, έχει δεμένες τις τσάντες και τις κρατάει για να μην περάσει κανείς και πάρει καμιά και φύγει τρέχοντας;”.

Κοιτώντας λίγο πιο καλά τους επόμενους πρόσεξα ότι τα σκοινιά καταλήγουν στις τέσσερις γωνίες του πανιού που είχαν αραδιασμένα τα πράγματα, ώστε, αν πέσει σύρμα για μπάτσους να το κάνουν εύκολα έναν μπόγο, να το ρίξουν στην πλάτη και να φύγουν κάνοντας τους αδιάφορους… Καλό ε;

¡¡¡Άρχισα να πετυχαίνω γνωστούς στο δρόμο!!!

Η περασμένη Τετάρτη, πέρα από μέρα του Sant Jordi, ήταν μέρα ορόσημο για τη διαμονή μου στη Βαρκελώνη… Ήταν η μέρα που άρχισα να πετυχαίνω γνωστούς στο δρόμο!!! (Είχε προηγηθεί άλλη μία ιστορική μέρα, όταν ανταλλάξαμε τηλέφωνα με τους συμμαθητές στα ισπανικα…)

Τώρα που επιτέλους πήρα ποδήλατο (δεν ξέρω βέβαια για πόσο ακόμα θα καταφέρω να το κρατήσω χωρίς να μου το κλέψουν), έχω αρχίσει να κυκλοφορώ πιο πολύ και να βλέπω πιο πολύ κόσμο. Έτσι προχτές εκεί που κατέβαινα προς το κέντρο για να δω τι παίζει, μέρα που ήταν (και βέβαια έκανα τους άπειρους κύκλους γιατί πάλι πήρα το λάθος δρόμο στην Plaza Espanya – να το γράψω μπας και μου μείνει: για Plaza Catalunya παίρνουμε την Gran Via, η Parallel βγάζει στη θάλασσα) πρώτα είδα ένα παιδάκι που δουλεύει στο ίδιο κτήριο με μένα και τον βλέπω τα μεσημέρια στο δωματιάκι που τρώμε. Και μετά, που πήγα στο Cort Ingles, πέτυχα μια συμμαθήτριά μου από τα Ισπανικά. Μιλάμε έχω δικτυωθεί για τα καλά :P.

Με τα παιδιά από τα ισπανικά βγάζουμε πολύ πλάκα με την κατάντια μας. Προχθές συζητούσαμε για τα κινητά μας, που τζάμπα τα έχουμε και κανείς δε μας παίρνει.. Καθώς τα λέγαμε αυτά θυμήθηκα ότι (παρότι ήμασταν στην τρίτη caña μετά το μάθημα) δεν είχα ανοίξει το κινητό μου, οπότε γυρνάνε και μου λένε: “ε, βασικά τι το κλείνεις στο μάθημα; θα σε πάρει κανείς;”…

---

Soundtrack for this post:

OK, το μόνο που μου έρχεται αυτή τη στιγμή στο μυαλό και κολλάει είναι το “Δώδεκα, κι ούτε ένα τηλεφώνημα”, οπότε λέω να πάω πάσο…

Μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται και η γλάστρα…

Η καλή μου φίλη η Θοδωρούλα μου είχε μιλήσει για την εμπειρία της, όταν έψαχνε σε όλη τη Βαρκελώνη να βρει άνιθο για να φτιάξει ένα τζατζίκι και δεν έβρισκε πουθενά. Εγώ φυσικά πίστευα ότι τα παραλέει… Εδώ στη Σκωτία και έβρισκες σχετικά εύκολα σε όλα τα σουπερ-μάρκετ, έλεγα, στην Ισπανία που έχουν και μεσογειακή κουζίνα δε θα έχουν…

Κι όμως… ούτε σε σούπερ μάρκετ, ούτε σε μανάβικο δεν έχουν τελικά… Τίποτα, ούτε βασιλικό, ούτε μαιντανό, ούτε άνιθο ούτε τίποτα. Σε σημείο που σε κάνει τελικά να απορείς με τους άγγλους, που τα πουλάνε μάλιστα σε ωραία γλαστράκια τα οποία μπορείς να τα κρατάς όσο θες και να κόβεις λίγο όποτε το χρειάζεσαι… (Ιδιαίτερα χρήσιμο για μένα, που τα μόνα φαγητά που μπορώ να μαγειρέψω χωρίς κρέας είναι φασολάκια και αρακάς.. Και τι σου είναι το φασολάκι χωρίς το μαιντανό του, ή, ακόμα περισσότερο ο αρακάς χωρίς τον άνιθο…)

Οπότε έπρεπε να ρωτήσω κάποιον. Πώς να το ρωτήσεις βέβαια… Άντε να βρεις πώς είναι ο μαιντανός στα ισπανικά και μετά να κάθεσαι να εξηγείς στον ισπανό ότι τον χρησιμοποιούμε τόσο πολύ, που έχουμε και έκφραση “αυτός έχει γίνει μαιντανός” για κάποιον που βγαίνει πολύ συχνά στην τηλεόραση…

Ε, τελοσπάντων, είπα να ρωτήσω το intercambio μου. Μου είπε να κοιτάξω στο Cort Ingles, το οποίο το έχουν εδώ κάπως σαν το BHS, ή το Marks&Spencer, και έχει και σουπερμάρκετ, κυρίως με είδη delicatessen.

Και τελικα όντως βρήκα εκειπέρα!!! Άντε τώρα πρέπει να βρούμε και ένα γιαούρτι της προκοπής (έχουνε greek-style yoghourt αλλά είναι πολύ μάπα) για να κάνουμε κανένα τζατζικάκι…